Riving

Eg fann ut for ei tid sidan at tilbygget på låven, som før var høytørke, kunne eg godt rive ned. Taket var lekk og dessutan blei utsikten frå huset skygga. Prosessen er no omtrent fullført, og her er nokre før- og etterbilete.

Barndomsminner

Når ein ryddar litt på låven, ser ein ymse som vekkjer ein del minne frå ei enklare tid :) Her er tre ting eg såg på i dag.

Her er sykkelen eg lærte meg å sykle på. Jentesykkel var det jo sjølvsagt, men eg trur ikkje det la ein veldig dempar på opplevinga ;)

På eit eller anna tidspunkt fekk vi turnringar på låven. Eg hadde vel aldri det store talentet, eller spesielt stor kraft i armane. Søster mi var nok ein betre turnar enn eg. Ein av ringane heng der framleis, den andre er borte.

Sykkelvogna brukte vi til å køyre rundt på kvarandre. Den brunmåla grinda som låg oppi, der der endå. Men dekka har nok blitt skifta ein gong eller to.

Umbra

Då eg var liten, kjøpte far min eit trekkspel. Planen var at eg eller systrene mine skulle lære å spele på det. Slik vart det aldri. Han sjølv spelta av og til nokre akkordar på det, men mest stod det ubrukt til det vart selt. Trekkspelmusikk vart aldri heilt noko for meg. No ser det derimot ut som eg kan bli nøydd til å revurdere dette. Kollega Linda Gytri si ny plate med eigenprodusert trekkspelmusikk er både stemningsfull og vakker, og langt frå den bedehusmusikken eller gammeldansen eg assosierte med instrumentet. Her kan du høyre opningsmelodien "Vakje". Sjekk gjerne ut resten av plata "Umbra" på Spotify eller Wimp.

Oppussing - ei ny oppdatering

Oppussinga av første etasjen er nesten i mål. Her er nokre bilete av den nye og forbetra gongen min. Sjølv syntest eg det vart ganske fint.

Tunnelgudsteneste i Kviven

Frå uminnelege tider har folket i Hornindal gått over fjellet Kviven for å handle og byte med folket på Sunnmøre. Far min fortel at hans bestefar pleidde å ta turen over fjellet med ljåar han hadde smidd, for å byte dei i fisk sunnmørsbøndene hadde fiska. Mange andre tok same turen. På slutten av 1800-talet begynte ein del å ta til orde for at det burde bli laga veg her, slik at ein kunne kome seg lettare fram. Etter kvart som teknologien gjorde framsteg, vart innsatsen meir organisert. Men ikkje før no står altså vegen klar, den såkalla Kvivsvegen fra Hornindal til Volda. På kartet kan du sjå kor vegen går. Den største jobben har vore med den såkalte Kvivstunnelen fra Kalvatn til Lødemel, ein tunnel på 6,5 km. Neste søndag blir tunnelen vegen høgtideleg opna med besøk av stastråder og direktørar. Men allereie i dag vart tunnelen opna for folket. Og dagen vart markert på ein original måte.


Det er nok første og siste gongen eg får vere med på ei tunnelgudsteneste. Men midt i tunnelen, 75o meter under toppen av Kviven, der fylkesgrensa mellom Møre og Romsdal og Sogn og Fjordane går, hadde dei rigga opp scene og lydanlegg. Prestane stod i kø, og kor fylte opp scena. Folk strøymde til, gåande og syklande, frå begge sider av tunnelen. Dei samla seg sitjande og ståande framfor scena. Sjefen for tunnelarbeidet ønskte alle velkomme, så overtok prestane.

Eg må seie at dette er ein av dei finaste gudstenesteopplevingane eg har hatt på lenge.Tunnelbor vart brukt til å ringe inn. Nokre spelte lur, andre på saksofon. Prestane kom fram, den eine etter den andre, for å bidra med sitt. Naturleg nok var det kontrasten ljos/mørke som var gjort til hovudtema for gudstenesten. Om korleis folket var i mørket og fekk sjå eit stort ljos. At lyset fins i enden av tunnelen. Presten som helt preika, minte også om enden av livets tunnel, at også det er noko å tenkje på, kva som møter oss ved enden av den tunnelen. Forfriskande preike, i forhold til den sosialetiske svadaen du ofte høyrer frå dei kyrkjelege talarstolane. Eg kjente faktisk at det var fint å vere der. Både fordi det var symbolsk fint å merkere samanknytinga av to distrikt på denne måten. Men også fordi kyrkja hadde ein bodskap til folket.

Etterpå vart det gratis, pølser, brus og marsipankake til alle. Og det vart underhaldning frå alle kommune i nærleiken. Mest inntrykk gjorde nok elevane frå Austefjorden som spelte I Dovregubbens hall med elektrikerrør og brøytestikker (!) Så fekk eg treffe og prate med vener og kjente frå begge sider av fjellet. Og snart kan eg køyre bilen min gjennom og. I dag fekk eg i staden ein fin gåtur på 7 km. Ikkje dumt det heller.

En løs kanon

Den rødgrønne regjeringen har, tross mørke spådommer fra enkelte, styrt landet i sju rake år. Såvidt jeg husker, har ingen statsminister sittet så lenge sammenhengende som Jens, siden Einar Gerhardsen på 50-tallet. Populariteten ser derimot ut til å være synkende, og neste år blir det nok et skifte. Hvis ikke regjeringen blir sprengt av en løs kanon på dekk. For en av statsrådene har gitt en ny dimensjon til begrepet, nemlig energiminister Ola Borten Moe.

Helt siden Per Bortens barnebarn gjorde sitt inntog i rikspolitikken, har han gjort det til en vane å komme med kontroversielle utspill. Selv om partiet hans satt i en rødgrønn regjering, snakket Borten Moe varmt om å gjenopplive det gamle "sentrum" med Sp, V og KrF. Det første han gjorde da han ble statsråd, var å gi klar beskjed om at han kom til å gi totalt blaffen i hva miljøbevegelsen mente i saker han hadde ansvaret for. Nå har han altså fulgt opp med følgende, sitert fra Aftenposten:

Jeg mener at den norske fremtiden gjenspeiler seg i fortiden. For 30 år siden hadde vi ikke åpnet områdene nord for Nordsjøen, og det var en stor diskusjon. Ettersom hvert som vi utvikler ny teknologi, blir vi mer sikre på oss selv..,......Nytt areal vil bli åpnet. Det er ingen grunn til å stoppe nå. Norges grenser slutter nesten helt opp mot Nordpolen......Noen ser ut til å tro at du må velge mellom boring i Arktis og miljøet. Den første brønnen ble boret i dette området for mer enn 100 år siden. Det er ikke et nytt fenomen. Vi har oljeselskap som har mye erfaring, og de har et partnerskap som strekker seg til nordområdene..... Jeg har stor tro på at vi kan løse disse utfordringene sammen. Det er ikke et spørsmål om vi kan gjøre det, men om hvordan.

SV var raskt ute med å understreke at dette ikke var regjeringens politikk. FRP uttalte at dette var typisk FRP-politikk. Selv har jeg aldri vært begeistret for rød-grønn politikk. Men lojalitet er en verdi jeg setter høyt. Spesielt når man er sammen om et brubyggingsprosjekt som en koalisjonsregering er. Og de synspunktene Borten Moe forfekter, er noe jeg trodde de fleste hadde forlatt for tjue år siden. Ikke siden Stoltenberg selv var energiminister på 90-tallet har vi sett en slik utvinningskåthet. Så slike synspunkt har jeg svært liten sans for. Enda mindre sans har jeg for måten statsråden opptrer.

Innhøstningen

Kornproduksjon er det ikke mye av der jeg bor. Likevel må jeg si at det er få ting som er vakrere enn gule bygg-åkre som vaier i vinden. I helgen fikk jeg være med å se litt på innhøstningen i Østfold, og å være med og sitte på treskeren. Samtidig fikk jeg utfyllende info både om høstingen og treskeren. Spennende og interessant for en som bor på et lite småbruk på Vestlandet. Her er noen inntrykk :)